شباهتهای سارا پیلین به یک سیاستمدار وطنی
۱- امسال توانستم مناظرههای انتخاباتی آمریکا را مستقیم ببینم؛ هم مناظره باراک اوباما و جان مککین و هم مناظره جو بایدن و سارا پیلین را.
۲- به نظرم یکی از بهترین نکات این است که در هیچ یک از این دو مناظره، حرفی از حمله نظامی به ایران نشد. با وجود تأکید نامزدهای هر دو حزب بر «خطر دستیابی ایران به بمب هستهای» هر چه بود، صحبت از مذاکره بود و متأسفانه تحریمهای شدیدتر.
۳- اوباما در مناظره، هم زیاد تته پته کرد؛ هم تپق زد (یک بار جان مککین را «تام» و یک بار «جیم» خطاب کرد) و جمله «حق با جان است» را چند باری تکرار کرد (که به قول یکی از تحلیلگران سیانان «احمقانهترین» جملهای است که میشود در یک مناظره گفت.)
در مقابل، جان مککین هم بسیار خونسرد و مسلط بود و هم مغرور و محکم؛ درست مثل یک فرمانده نظامی
پس از پایان مناظره، انتظار داشتم نظرسنجیها مککین را برنده مناظره اعلام کند؛ اما انگار آمریکاییها به حرفها و بحثها هم گوش میکنند! هم جای شگفتی است و هم جای خوشوقتی. چرا که گفته میشد که آمریکاییهای معمولی، بیشتر به شخصیت نامزدها توجه میکنند و ترجیح میدهند «یکی مثل خودشان» را انتخاب کنند.
به همین خاطر است که از سابقه استادی اوباما در دانشگاه هاروارد، حرفی به میان نمیآید.
۴- اما در مناظره نامزدهای نیابت (یا معاون اولی) رییسجمهور آمریکا، جو بایدن از دولت جورج بوش انتقاد کرد که چرا اجازه برگزاری انتخابات در فلسطین را داده است؛ وقتی که میدانسته در این انتخابات، حماس پیروز میشود و به گفته بایدن، «مشروعیت قانونی» میگیرد.
این دیدگاه شرمآور، دقیقاً همان چیزی است که سیاست آمریکا در خاورمیانه بوده است و درست به همین دلیل است که امیرنشینهای خلیج فارس که در اکثر آنها، حتی از یک انتخابات تشریفاتی هم خبری نیست، بهترین دوستان آمریکا هستند.
به عقیده آقای بایدن، دموکراسی فقط وقتی خوب است که نتایج مورد نظر آمریکا را به همراه بیاورد. از این منظر، انتخاباتی که در آن معلوم نیست چه کسی پیروز میشود، بد است یا به بیان بهتر، نظر مردم دیگر کشورها فقط وقتی مهم است که منافع آمریکا را تأمین کند.
به نظرم باید دستگاه دیپلماسی فعلی آمریکا را بابت اینکه جلوی قدرت گرفتن قانونی حماس در فلسطین، حزبالله در لبنان و شیعیان در عراق را نگرفته است، تحسین کرد.
۵- و اما بحث شیرین سارا پیلین!
خانم پیلین تا به امروز (به جز یک مصاحبه «فاجعهبار» با کیتی کورک) با هیچ رسانه و خبرنگاری مصاحبه نکرده است. ایشان بیشتر (همان گونه که در صحبتهای آخرشان در این مناظره گفتند) علاقه دارند «مستقیماً با ملت آمریکا سخن بگویند.» به بیان بهتر، ترجیح میدهند سخنرانی کنند تا به پرسشهای سخت خبرنگاران سمج و تیزبین پاسخ بگویند.
اتفاقاً در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۴ کشور خودمان هم یک نامزد (و فقط یک نامزد) بود که حاضر نشد با روزنامه شرق برای ویژهنامه انتخاباتیاش مصاحبه کند و بیشتر ترجیح میداد سخنرانی کند. هنوز هم بیشتر ترجیح میدهد سخنرانی کند!
۶- و اما نکته جالبتر در مورد سارا پیلین
به این ویژگیهای خانم پیلین دقت کنید:
• عشوهگری و زدن لبخندهای ملیح جلوی دوربینهای تلویزیونی
• ادعای نبودن در قدرت و ادعای تغییر ساختارهای فاسد
• فراری بودن از خبرنگاران رسانهها
• علاقه به صحبت کردن با «ملت آمریکا»
• تلاش برای نشان دادن خود به شکل «یکی مثل بقیه مردم»
• سخن گفتن مثل مردم عادی
• علاقه به رشد جمعیت و مخالفت با تنظیم خانواده
• ایجاد مد (عینک سارا پیلینی)
• تقسیم پول نفت بین مردم آلاسکا
این ویژگیها شما را یاد یکی از سیاستمداران وطنی نمیاندازد!؟
۷- وقتی سارا پیلین جلوی دوربین، رو به دهها میلیون نفر بیننده تلویزیونی، چشمک زد، دلم میخواست لنگه کفشی چیزی دم دستم بود که به سمت تلویزیون پرتاب کنم.
پ.ن: یک نکته را هم یادم رفت که بنویسم. حتی دموکراتها هم از «پیدا کردن و کشتن» اسامه بنلادن صحبت میکنند. ببخشید؛ ولی حتی به سران حزب نازی هم امکان محاکمه و دفاع از خود داده شد. صدام هم پیش از اعدام، محاکمه شد. آیا حقوق بشر ایجاب نمیکند که به جای «پیدا کردن و کشتن» به دنبال «دستگیری و محاکمه» اسامه بنلادن باشند؟
لینک مطلب در بالاترین
